Door die weken zomervakantie was ik zomaar even vergeten hoe druk het schoolgaande leven kan zijn. Nee, voor die kinderen valt het reuze mee (al zal zoon in groep 8 tegensputteren als hij dit hoort – net zoals ik deed als mijn vader tegen me verzuchtte 'geniet maar van je schooltijd, het is de leukste tijd van je leven), maar voor mij, hun moeder, van wie op diverse fronten inzet wordt verwacht, zoals dat nou eenmaal het geval is als je drie kinderen op de wereld hebt gezet. De logistiek is zoals altijd de bottleneck. Hoe kun je om 13.00 op de atletiekbaan zijn voor de sportdag van dochter Ã©Ã©n én op datzelfde tijdstip dochter twee van school halen? Waarom valt het rapportgesprekje precies tijdens de muziekles, en waarom wil zoon afspreken met iemand die precies in de tegenovergestelde richting van het voetbalveld woont waar hij om half 6 moet zijn, trouwens hetzelfde tijdstip dat je geacht wordt dochter bij haar vriendin in Geldrop op te pikken? De gevatte lezer zal nu denken: ja hoor es, dat doe je jezelf aan. Klopt. Ik zeg niet snel nee. (Met als achterliggende angst dat ik niet wil dat mijn kinderen sociaal geisoleerde onderontwikkelde wezens worden omdat ze elke middag in hun eentje door het raam naar de regen moeten staren. Waardoor mijn kinderen nu denken: een dag niet afgesproken is een dag niet geleefd.) Ik ben geneigd te denken dat tijd rekbaar is en dat alles wel kan in een tijdsbestek van een paar uur. Wat uiteindelijk meestal ook zo is. Maar niet zonder dat ik vloekend op de slome slakken voor me in de auto heb gezeten (dan vergeet ik voor het gemak even dat ik zelf niet zo erg lang geleden mijn rijbewijs haalde en me doodergerde aan al die haastige soccermums in hun SUVs), of boodschappen moet doen met drie bezoekende vriendjes en vriendinnetjes die maar geen overeenstemming kunnen bereiken over de aanschaf van een doos ijsjes ('maar mama, dan nemen we toch gewoon vijf verschillende dozen?'), of verslagen naar de ontplofte keuken staar, want koekjes bakken is zo'n leuke activiteit voor kinderen in de leeftijd van vijf tot elf.
En dan heb ik alle schoolprojecten nog niet eens genoemd. Koud anderhalve week bezig hebben we er al verschillende op zitten: zoon wilde voor zijn  'Allerleibeurt' (klinkt als verzonnen door een gemakszuchtige meester – doe maar iéts, dan is het goed) iets koken. (Ik probeerde nog lafhartig: neem gewoon een film mee en vertel waarom je die leuk vindt, maar nee.) Het kind koos nogal ambitieus Caramel Slices uit The Cookie Bible, overigens een fantastisch bakboek voor zoetekauwen zoals ik. Ja, de koekbodem ging goed, die kwam in een handomdraai lekker ruikend uit de oven, maar toen kwam de caramel. 'Condensed milk', stond er in het Engelse recept, hm, dacht ik, da's Engels, dat hebben we hier niet, houdbare zal ook wel goed zijn. Niet dus, de caramal rook weliswaar caramelachtig en smaakte ook zo, maar het had de dikte van, eh, melk, en daardoor was het dus ongeschikt om over een koekjesbodem te draperen. Volle melk dan maar? Die werd iets dikker, maar nog steeds dreigde het een vloeibaar geheel te worden. Terug naar de winkel, alwaar ik tussen de Indische producten zomaar een blikje 'Sweet condensed milk' vond. Joechei! Al was het inmiddels drie uur later en hoeft zoon de komende weken geen gel meer in zijn haar, vanwege de caramel die hem een kek kapsel geeft. En zijn bril vertoonde ook een interessant patroon van plakkerige vingerafdrukken. Het eindresultaat was overigens bijzonder smakelijk, terwijl ik de gebroken stukken opsmikkelde ('hé vervelend, nou breekt deze óók al in tweeën') smste vriendje vanaf zijn vakantiebestemming: je moet gecondenseerde melk gebruiken voor caramel. Ja hé. Mosterd na de, eh, caramel.  

Ik las net een vacature waarvan een van de functie-eisen 'een redelijke handelingssnelheid' is. Zou dat betekenen dat je best een béétje sloom mag zijn?

 
Na een helse tocht van zestien uur zaterdag teruggekomen uit Italië. Een week lang in een vacuüm van vakantiegeluk met mijn kindjes, want wat hebben we daar een heerlijke week gehad: een prachtig huis, een fantastische groep vrienden, kinderen die van 's morgens vroeg tot 's avonds laat non-stop met elkaar speelden, heerlijk eten, goede gesprekken, veel geluierd bij het zwembad, het geknor van wilde zwijnen in het bos, glazen wijn bij zonsondergang maar bovenal: heerlijke temperaturen. Voor het eerst in jaren is mijn neus aan het vervellen. En dan nu bij thuiskomst in de hersft vallen: cold turkey all the way. Gelukkig hebben we de foto's.
 

Om een of andere reden schoot deze commercial uit Australie me ineens te binnen, en natuurlijk stond ie op Youtube. Hij kwam dagelijks zo’n beetje 300 keer voorbij toen we in Sydney woonden, maar grappig blijft hij wel. Vooral dat enorm vette Ozzie accent van de vader…

Nou, op Lowlands dus. Een cool nieuw vriendje hebben heeft zo zijn voordelen, want ik mocht als gast gratis naar binnen. Ik was nog nooit op Lowlands geweest, wel in een pré-kindertijdperk op Pinkpop en Werchter, maar dat waren andere tijden, toen ik nog kistjes droeg en geruite bloezen en zwarte Levi's, en cowboylaarzen met spitse punten, en toen ik nog dacht dat een onvoldoende voor Taalbeheersing (ik! waarom ik?!) het allerergste was wat me kon overkomen in het leven. Maar Lowlands dus, nu, als alleenstaande moeder middenin een tweede jeugd. Enigszins huiverend wel, of ik niet uit de toon zou vallen tussen de frisse jongens en meisjes die bijna mijn kinderen zouden kunnen zijn. Maar dat viel reuze mee, de jongens en meisjes oogden na drie dagen groezelige camping en doorlopend alcoholgebruik al niet meer zo fruitig, en in het  gastenverlijf, waar pers en personeel en een loslopende artiest rondhing, was de gemiddelde leeftijd hoger dan die van mij en de gemiddelde hipheid geringer. Wat een immense organisatie trouwens, dat Lowlands. Net of er een complete stad uit de grond is gestampt voor die paar dagen. Wc's, improvisatie riolering, winkels, bioscopen, eetkraampjes van friet tot sushi, een sauna en een kapper. Er was zelfs een Hema, voor het geval je ineens een schrijnend tekort hebt aan Jip en Janneke t-shirts of rookworst of onderbroeken.
Bijna nog leuker dan de muziek en andere optredens, vind ik het kijken naar andere mensen, en als je er 50.000 bij elkaar zet heb je ze algauw in allerlei soorten en maten. Jong, oud, dik, dun, aandoenlijk onhandige pubers, oude rotten, blubberbuiken, strakke lijven, hippies en provincialen met koddige pruiken op. (Vraag me trouwens wel of of die mensen mij ook onmiddelijk classificeren als ze me voorbij zien lopen, en zo ja, als wat dan – oud wijf? sympathiek type? wannebe? fashion disaster? of all of the above afhankelijk aan wie je het vraagt?)
Heerlijk, ongeneerd kijken naar al wat er voorbij komt. En dan die muziek (gezien heb ik The National, Placebo en Massive Attack). En de sfeer, en het bier, en laat ik vooral het wonderleuke gezelschap niet vergeten…ik denk dat ik deze iemand, dit vriendje, maar hou. In elk geval tot Lowlands 2011.

Geld heb ik amper op het moment, dat zal niemand verbazen. Daarom was ik ook reuzeblij toen ik pas dit leuke Mexx jurkje in de uitverkoop scoorde voor maar acht euro. Nee, veel stof is het inderdaad niet, maar ik trok m aan en hij zát gewoon. Hij is wat aan de korte kant, ik heb m dan ook nog niet aangehad omdat ik er niet helemaal zeker van ben dat deze jurk wel leeftijdsadequaat is. En of ik daar uberhaupt iets om geef, om het dragen van leeftijdsadequate kleren. Ik verwacht wel dat het lastig fietsen is met zo'n jurk, voor je het weet schuift ie omhoog en zit je in je onderbroek voor alle passerende auto's. 'T is meer zo'n jurk waarmee je met een limousine moet worden opgehaald vrees ik. Maar hé, nu heb ik er de benen nog voor, en als ik straks uitgezakt en 83 ben wil ik niet denken: had ik toen maar gewoon die jurk aangedaan. Nee, dan wil ik eens in de zoveel tijd die jurk uit de motteballen van zolder halen en glimlachen bij de herinnering aan de tijd dat ik 'm droeg en nog een wild en ontstuimig leven had. Of mijn dochter of kleindochter erin zien.
Vanavond ga ik dansen met vriendin M, en ben ik van plan de Mexx jurk aan te trekken. Of ik word uitgelachen, geadoreerd of geen van beiden, horen jullie later nog.

Ik ben toch niet zo'n bikkel geloof ik. Vanmorgen vroeg mijn bloedjes van kinderen uitgezwaaid, die met hun vader een week op vakantie naar Italie gaan. Het was de primeur, en ik hoop maar dat de eerste keer het moeilijkst was en dat de keren die volgen mee zullen vallen. Uiterlijk hield ik me groot, ik ga geen dramatische toestanden maken waar mijn kindjes bij zijn, alleen het trillen van m'n onderlip en het honderd keer zeggen 'ik hou van jou' heeft mogelijk iets verraden. Er is iets tegennatuurlijks aan het zien vertrekken van je kinderen, naar een bestemming 1400 kilometer verderop, zonder dat je zelf meegaat. Als ze 17 zijn, anticipeer je daar een beetje op, en ga je ze uitzwaaien als ze de bus nemen naar Salou, of het vliegtuig naar Thailand, of de trein naar Londen. Maar nu…ze zijn nog zo klein. Ik moet toch elke seconde van hun leven meemaken totdat ze zestien zijn? Dat is toch de bedoeling van moeder zijn? Nu gaan ze avonturen beleven zonder mij, en bouwen ze jeugdherinneringen op waarvan ik geen onderdeel ben. Raar hoor.
Volgende week reis ik gelukkig zelf af naar Italie, per trein (waaom niet het nuttige met het aangename verenigen) om na een week het stokje over te nemen van hun papa. Zodat ik nog een week kan zwemmen, zonnen, pizza eten en Carcassonne spelen with my baby darlings…

Ik was er onaangekondigd tussenuit. Een minivakantie naar Noorwegen, bij iemand op bezoek, die daar vakantie vierde. Van de kleine week dat ik weg was, was ik zo'n beetje de helft van de tijd aan het reizen. Niet zo erg, ik vind reizen geen straf, en bovendien ging ik in alle rust reizend zonder de kinderen – voor t eerst zo lang en zo ver, en de bijpassende scene met Jara die dramatisch haar armen uitstrekte en 'mámáaaa' brulde toen ik door de douna ging, ontbrak ook niet. Ik vloog met Ryanair naar een vliegveld in de buurt van Oslo, en kwam erachter dat ik door al die intercontinentale vluchten met top 5 airlines wel enigszins verwend ben geraakt (en dan heb ik nog niet eens ooit business class gevlogen). Geen schermpjes, geen filmpjes, geen inflight entertainment, geen natte washandjes Ã¡ la Singapore Airlines, geen zakje met veel te zoute pinda's en gratis drank voor de nadorst, geen beenruimte, maar wel ongemakkelijk dicht gepositioneerd bovenop het innig tongzoenende Noorse stel naast me. Net alsof je in de bus zit die toevallig vliegt. Tien minuten na het landen stond ik ook al buiten. En voor 30 euro hoef je nergens over piepen, natuurlijk. Daarna met de trein naar Oslo, overstappen en vervolgens nog een paar uur treinen naar Gol. Treinen vind ik echt fantastisch. De wereld die aan je voorbijtrekt terwijl je mijmerend door het raam staart, gesprekken van je medereizigers die je afluistert of een dik boek dat je eindelijk kan uitlezen. Maar het bijzonderste is toch wel dat je vanuit een trein dingen kan zien die je anders nooit ziet. De achterkant van Oslo bijvoorbeeld, die er, onder het mom van dat ziet toch niemand lang niet zo ordentelijk uitziet als de voorkant. Verwaarloosde tuinen, heerlijk treurige achtergevels vol afgebladderde verf, autowrakken, wapperend wasgoed, een doolhof aan electriciteitsdraden en een wildgroei aan onkruid. Hoewel niks het haalt bij de explosieve chaos van de achterkant van Bangkok, maar dat terzijde. Voor een treinreisje ben ik altijd te porren, hoog op mijn verlanglijst staan dan ook al jaren de Trans-Siberie Express en de Trans-Mongolie Express.
Vervolgens mocht ik, erg genereus, twee dagen meedraaien in de vakantie van iemand en zijn kinderen. Best een beetje raar en nieuw voor alle partijen, om zo middenin het gezin van een ander te vallen, en al helemaal omdat ik daar kinderloos aan kwam zetten (needless to say, dat ben ik in het dagelijks leven natuurlijk niet). Miste mijn eigen kinderen daardoor wel even, maar het verliep niet slecht. Of iemand mijn invloeden weet te waarderen valt nog te bezien; ik heb zijn zoon beklad met een tatoeage met mijn naam erop en zijn kinderen tegen hem opgezet tijdens het spelen van Uno. Maar ja, in elk geval heb ik ze niet het bos ingestuurd met een stukje brood, of ze geprobeerd te vergiftigen met appels, of opgesloten in de schuur zodat ze niet naar het bal konden. Vergeleken met de klassieke literatuur, heb ik het er niet slecht afgebracht.
Verder heb ik de nodige berglucht gehapt, een vos gezien, elanden gezien, boodschappen gedaan bij de ICA, Tuborg gedronken (en vooruit, ook Kilkenny) en bewezen dat je best op All Stars een berg kan beklimmen.(Al zijn mijn voeten daarna niet meer warm en droog geworden.)
Terug mocht ik mee met de boot, een nachtvaart van Goteborg naar Kiel, mijn voorheen grootste nachtmerrie, want ik heb het niet zo op boten. Ik vind de zee eronder te diep, en ga me altijd te levendig voorstellen wat voor creaturen erin zwemmen en hoe je naar de ijskoude bodem zinkt als je erin valt, om nooit meer teruggevonden te worden en dat vissen dan je ogen eruit gaan knabbelen..ach, mijn punt is duidelijk. Ik zag dus ietwat tegen de tocht op, maar het viel alles mee. De zee was rustig, en ik heb om middernacht in de miezerregen als enige passagier bovenop het dek gestaan om te kijken naar de golven en te genieten van de stilte, Ik kreeg er bijna Titanic-king-of-the-worldgevoelens bij, hoewel ik maar niet heb uitgetest of Leonardo diCaprio mij zou komen redden als ik in mijn avondjapon over de reling zou stappen.
Hier nog wat foto's. De kippevelbenen zijn van mij; koukleumen in een skilift, de berg op.
Iemand wil noch met naam, noch met toenaam op deze blog. Geen foto van hem om die reden, dus jullie moeten maar van mij aannemen dat ie leuk is.

Terwijl ik dit schrijf, en eigenlijk moet werken, zitten mijn kinderen naar de film Annie te kijken. Tomorrow, tomorrow, I love ya, tomorrow klinkt het uit de huiskamer. Annie was een van de eerste films die ik in de bioscoop zag, en o, wat wilde ik graag Annie zijn. Met die rooie krullen en vooral dat geweldige rode jurkje metdie zwarte lakschoentjes. Maar ik had twee peper en zoutkleurige vlechten, zelfgenaaide hippiejurkjes en bruine sandalen met gespjes en dikke zolen. En er was ook nergens een miljardair te bekennen die mij wilde adopteren. (Zou nu trouwens ook best van pas komen in mijn huidige omstandigheden, maar ik vrees dat mijn credibility als schattig weesmeisje niet zo groot is.) Dochter vond de jurk van Annie trouwens maar stom, en bij nader inzien is ie dat ook wel. En ik kan me nou ook niet meer voorstellen dat ik ooit dacht dat die rode krullen echt waren.

Verder ben ik op het moment vooral hard aan het werken. Diverse deadlines doemen aan de horizon, en ik moet zeggen, het valt heul niet mee om mijn aandacht synchroon te verdelen over kinderen en werk. Vooral niet nu alle vriendjes en vriendinnetjes richting vakantiebestemming vertrokken zijn en het grote lanterfanten is begonnen. Als elfjarigen, en trouwens ook negenjarigen, ergens in uitblinken, is het wel lanterfanten. Ik heb de afgelopen week mogen aanschouwen in hoeveel posities je op de bank kan hangen, welke creatieve manieren er zijn om je moeder over te halen dat je op Wii mag ('dan ga ik daarna boodschappn voor je doen') en hoe je je snor kan drukken als je moeder ineens bedenkt dat je kamer opruimen een betere tijdsbesteding is dan lanterfanten (al was het maar om dat slungelige gehang éven uit mijn gezichtsveld te hebben).
Voor de balans en voor mijn geestelijke gezondheid zorg ik dan ook dat ik 's avonds op pad ben en me meng met grote mensen. Afgelopen zaterdag naar het Boekencafé en dansen in Berlage, gisteren met een fijne vriendin in Plaza gehangen, het verlengstuk van mijn woonkamer, waar ik op bijna genant-vertrouwde manier wordt begroet door de vaste stamgasten en het barpersoneel.
Nu moet ik stoppen, want het is lunchpauze en ik word verwacht op een waterballonnengevecht.

Wat te doen wanneer je je als meisje een tikje crappy voelt, een beetje bléch, moe, prikkelbaar, speelbal van de elementen? Vroeger zou ik zeggen: ruk een zak chips open, haal je beste vrienden Ben en Jerry erbij en ga het gevoel te lijf met een bataljon calorieën. Nu weet ik inmiddels uit uitgebreide ervaring dat het in grote getale tot je nemen van suikers en vetten je niet vooruit helpt, maar eerder dieper de ellende in. Want na het verorberen voel je je niet alleen nog vermoeider en crappier, daar komt ook nog eens vadsig en volgevreten bij.

Mijn nieuwe remedie: hoge hakken aantrekken. Zodat je er aan de buitenkant in elk geval niet uitziet hoe je je aan de binnenkant voelt. Killer heels en een korte rok (mijn zachtjes protesterende feministische opvoeding negeer ik gewoon), een rondje wandelen door de stad (een kléin rondje, voordat je omvalt, ik moest een klantbestelling ophalen en dat was net lang genoeg) en de girlpower aan de buitenkant manifesteert zich vanzelf naar binnen. In elk geval een beetje. Zo'n zes centimeter, in het geval van deze hakken.